Η παραβολή που καθόρισε την ματιά μου

Φεβρουαρίου 27, 2021



Ένα απόγευμα, πριν από πολύ καιρό συνάντησα έναν ξεχωριστό άνθρωπο, την πιο περίεργη στιγμή της ζωής μου. Μια στιγμή βαθιάς απογοήτευσης και έχοντας πολλά ερωτηματικά στο μυαλό μου να με προβληματίζουν, εμφανίστηκε δια μαγείας ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος γύρω στα εβδομήντα, με μούσια και στρογγυλά γυαλιά, φορώντας ρούχα ζεστά και κοιτάζοντας την θάλασσα, πλησίασε και κάθισε στο ίδιο παγκάκι με μένα. Έπιασε την άλλη άκρη, σα να μην ήθελε να με ενοχλήσει. Ήταν αρχές Νοέμβρη και είχε κρύο. Ήρθε την ώρα που ο ήλιος βυθιζόταν στην θάλασσα. "Την ζήσαμε και σήμερα αυτή την μέρα", λέει. "Ποιος ξέρει τι ακολουθεί. Είναι όμορφα όμως εδώ. Δεν βρίσκεις;".

Κάπως έτσι ξεκινήσαμε να μιλάμε. Δεν ξέρω τι τον έφερε στο μέρος μου ή τι πήγε εμένα εκεί,  όμως η παρέα του ήταν ουσιαστική. Είχε χρόνια στις πλάτες του και φαινόταν άνθρωπος με βαθιά ενσυναίσθηση και καθαρή ματιά. Με εντυπωσίαζε το πόσο καλά μπορούσε να διαβάζει τους ανθρώπους και αυτό που κατάλαβα αργότερα- ίσως και πολύ αργότερα-, είναι ότι είχε να κάνει με την ικανότητά του να ακούει όλα αυτά τα χρόνια. Να ακούει και να παρατηρεί τους ανθρώπους και τις αντιδράσεις τους, χωρίς να τους κρίνει. 

Μιλήσαμε και συζητήσαμε για την ματιά μας στον κόσμο. Τι μας θλίβει σε αυτόν και τι μας κάνει να λάμπουμε. Τι μας φθείρει και μας μικραίνει και τι μας κάνει να μεγαλώνουμε και να αναπτυσσόμαστε. Πίσω μας υπήρχε μια λάμπα που έριχνε μπροστά την σκιά μας. Περνούσαν αμάξια και περαστικοί. Η ώρα είχε περάσει αρκετά και το κρύο μας ανάγκαζε να φύγουμε. 
Λίγο πριν φύγει, μου είπε μια ιστορία.


Αυτή η ιστορία έλεγε..

«Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένας νεαρός. Ένας νεαρός που είχε όνειρο να πάρει την δική του μηχανή και να ταξιδεύει ανά τον κόσμο. Δούλευε για χρόνια σε διάφορες δουλειές, προσπαθώντας να αποταμιεύει για το όνειρό του, αλλά και για να πληρώνει τους λογαριασμούς. Κάποιες φορές δυσκολευόταν, ενώ ένα διάστημα το όνειρό του είχε μείνει πίσω. Ήταν ένα όνειρο που αγαπούσε και προσδοκούσε από μικρός, γι’ αυτό ποτέ δεν τα παρατούσε.

Μια μέρα λοιπόν, μετά από πραγματικά πολλές μέρες το όνειρό του θα γινόταν πραγματικότητα. Είχε καταφέρει να μαζέψει τα χρήματα που επιθυμούσε. Εκείνη την μέρα λοιπόν, ξύπνησε νωρίς-νωρίς και πήγε στο μαγαζί να αγοράσει την μηχανή που τόσα χρόνια λαχταρούσε. Αγόρασε ό,τι απαιτούσε μια μηχανή και βγήκε στον δρόμο. Την πρώτη κιόλας εβδομάδα, θέλησε να επισκεφτεί ένα κρυμμένο εκκλησάκι στην κορυφή ενός βουνού. 

Ο δρόμος που οδηγούσε εκεί ήταν δύσκολος και στενός. Ήταν σχεδόν μια μόνιμη στροφή η διαδρομή. Ήταν καλός οδηγός όμως και τα πήγαινε τέλεια με την οδήγηση, πράγμα που δεν τον εμπόδιζε να πραγματοποιεί και τις πιο δύσκολες αποστάσεις.

Όσο ανέβαινε στο βουνό και λίγο πριν φτάσει, συνέβη κάτι που φάνηκε να του γκρεμίζει το όνειρο. Στην μέση του δρόμου υπήρχε μια πέτρα που ο νεαρός δεν πρόλαβε να αποφύγει με αποτέλεσμα η ρόδα να πατήσει την πέτρα και να τον πετάξει από τον δρόμο. Έπεσε από ένα μικρό ύψωμα σε ένα μικρό χωραφάκι. Ήταν τυχερός μέσα στην «ατυχία» του γιατί δεν έπαθε τίποτα. Μόνο η μηχανή είχε πάθει ζημιά.

Ο νεαρός εκείνη την στιγμή έβλεπε την συγκεκριμένη μόνο κατάσταση και ένιωθε άτυχος. Ένιωθε πως αυτό που του συνέβη ήταν κάτι άθλιο. Κάτι που σχεδόν του κατέστρεψε αυτό που τόσα χρόνια δούλευε για να αποκτήσει. Σήκωσε την μηχανή από το έδαφος και πριν μπει ξανά σε πορεία για τον γυρισμό, είδε κάτι τρελό. Κατέβαινε τον δρόμο με ανεξέλεγκτη ταχύτητα μια νταλίκα, η οποία είχε χαλασμένα φρένα. Η νταλίκα θα έπαιρνε μαζί της οτιδήποτε υπήρχε εκείνη τη στιγμή στο δρόμο της.

Ο νεαρός ήταν θεατής σε κάτι που παραλίγο να του αφαιρούσε τη ζωή. Ο νεαρός φαίνεται να σώθηκε από την πέτρα. Από την πέτρα που λίγο πριν φαινόταν να του κατέστρεφε κομμάτι του ονείρου..»


Μετά από την ιστορία αυτή ο ηλικιωμένος με άφησε. 
Δεν σκέφτηκα ποτέ να ρωτήσω το όνομά του. 


See You Soon, Mauri Toulipa

You Might Also Like

0 σχόλια

Like us on Facebook

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *