Δωμάτιο στον όροφο επτά

Μαρτίου 13, 2022


10.00 μ.μ

Σήμερα, μέρες μετά από εκείνη την τελευταία που σε αντίκρυσα, μέρες μετά από εκείνη την τελευταία που κατέρρευσα, στάθηκα έξω από την πόρτα του δωματίου σου. Δεν χτύπησα, δεν μπήκα, ούτε καν το σκέφτηκα.. αν και το μοναδικό συναίσθημα που κατέκλυζε το μυαλό μου ήταν μια βαθειά λύπη, μια αποστροφή, ένας θυμός μα πιο πολύ ηχούσε μια επιθυμία. Μια επιθυμία για να σταθώ πλάι σου, να σου μιλήσω μέχρι το ξημέρωμα. Μια επιθυμία για συζήτηση λαχταρούσα, με ένα πέπλο δικό μου αυτή την φορά προστασίας. Μια από μεριάς μου αληθινής προστασίας. Δεν έδινα μεγάλη προσοχή σε αυτή την επιθυμία, δεν άφηνα περιθώρια, την άφηνα κρυμμένη. Την ποδοπατούσα αν χρειαζόταν. 

Και στέκομαι ακόμα έξω από την πόρτα. Δεν είναι καν μισάνοιχτη. Είναι κλειστή. Στο μυαλό μου ερμητικά κλειστή. Η γραμμή του κορμίου σου πλέον είναι διαφορετική. Όχι κάθετη και ευθυτενής όπως άλλωτε. Όχι δυναμική. Ούτε τρομακτική. Είναι αλλιώτικη. Είναι φθαρμένη. Δεν καταρρέω ποτέ μπροστά σε μάτια άλλων. Εκείνα όμως τα μοναδικά της μάτια σήμερα νιώθω να λείπουν. Νιώθω. Μ' αρέσει αυτή η λέξη μα την έχω συνδέσει και τόσο με άλλες έννοιες που δεν θυμίζουν και πολύ από αγάπη. Νιώθω λίγος, νιώθω πόνο, νιώθω μόνο. Και δεν θέλω να είναι κοντά μου. Ίσως κανείς -ίσως αυτή. Τα μάτια της δεν βλέπουν πως πονάω τώρα, πως φοβάμαι να σου πω όσα νιώθω πως ποτέ δεν θα πω. Μα νώθω να με σπρώχνει. Είμαι κάτι από αυτήν, είμαι εσύ. Τόσα διαφορετικά είναι που αγαπώ και που συνθέτουν εμένα. 

10.40 μ.μ

Μαζί σου δεν αντάλλαξα ποτέ τα βαθύτερα, τα ουσιαστικά μου και δεν νιώθω καν τόσο οικεία για να το κάνω ακόμα και τώρα. Ούτε τώρα μπορώ. Στέκομαι ακόμα έξω από την πόρτα σου, είσαι μέσα. Δεν φοβάμαι αυτή την φορά αν με καταλάβεις, αν με δεις να κλαίω. Δεν γίνεται να το δεις. Τα μάτια της ξέρω πως με βλέπουν, αστρικά ταξίδια, στα κεραμίδια η γάτα μου και μέσα μου τρέχω και τρέχω και τρέχω. Για όσο, για κάπου. Ακόμα στην πόρτα σου, σπαράζω και λυπάμαι και πονάω και οι μέρες περνούν και παρόλα αυτά σε αγαπάω, απόψε και τότε που ήμουν πέντε. 

Νιώθω το βλέμμα της να βρίσκεται στο βλέμμα μου, να καθαρίζει τα μάτια μου, να στέκει σαν ατσάλινη παρουσία, να μου μιλάει. Με σπρώχνει να μπω, κάπως δυνατότερα αυτή την φορά. Με σπρώχνει να μπω και πόσο φοβάμαι γαμώτο. Την απώλεια, πόσο φοβάμαι να μην σου μοιραστώ αυτή την πληγωμένη αγάπη μου για σένα. Ανοίγω την πόρτα, σε πλησιάζω. Νιώθω τόσο παιδί, νιώθω τόσο μικρό πλάσμα και ακόμα σε βλέπω τόσον μεγάλο. Θα καθίσω στην πολυθρόνα, αυτή που έπινα το γάλα μου παλιά, τότε, κάποτε. Πριν καιρό. 

Πρέπει να μπω. Για όσο αντέξω. Αρκεί να μπορώ να πω κάποτε, έστω και για μια φορά.. πως τόλμησα. Και αν πια έχω το πάνω χέρι, εγώ θα το ακουμπήσω απλά κοντά σου. Στο μάγουλό σου και απαλά θα σε χαϊδέψω

Να μπορώ να πω κάποτε τουλάχιστον πως εγώ κατάλαβα. Πως σε κατάλαβα ακόμα και όταν το να σε καταλάβω ήταν απλά αδιανόητο. Έστω να πω κάποτε, τουλάχιστον πως τόλμησα. 

{Για π-όσο}

You Might Also Like

2 σχόλια

  1. Δεν ξέρω αν είναι απλά ένα κείμενο ή κάτι βγαλμένο από κάτι που σου συμβαίνει..αλλά σίγουρα με άγγιξε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ειρήνη μου καλημέρα! Οι ιστορίες αυτές βασίζονται θα έλεγα σε σκορπισμένες πληροφορίες της καθημερινότητας που μπλέκονται με την φαντασία και από το μηδέν συνθέτουν μια ιστορία. Χαίρομαι πολύ που άγγιξε κάποια κομμάτια σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Like us on Facebook

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *