Μια ενδεχόμενη ευτυχία

Οκτωβρίου 16, 2018


Ίσως όλοι τελικά ζούμε τη ζωή μας περιμένοντας μια ενδεχόμενη ευτυχία. 
Έχουν μιλήσει τόσοι γι' αυτήν που έχει αρχίσει να φαντάζει ξένη. 
Περιμένουμε και ελπίζουμε σε μια ευτυχία που ζει κάπου στο μέλλον.

Έχουμε ξεχάσει πως όλα περνάνε.
Aυτό κάποιες φορές με τρομάζει. 
Δυσκολεύομαι να καταλάβω... 
Κάποιες φορές υποφέρω και κρύβω τα μάτια μου.
Δεν θέλω να με βλέπουν. Ο κόσμος έχει γίνει σκληρός.
Ίσως και να αναγκάστηκε να γίνει, δεν ξέρεις η ζωή πως του τα έφερε.
Βλέπω φως όμως. Ζω μέσα στο φως. 
Έτσι νομίζω.
Η ζωή όμως έχει και άλλες στιγμές.
Πιο σκοτεινές.
Κρύβει μελαγχολία, θλίψη και πόνο. 

Ψάχνουμε τόσο επίμονα μια ενδεχόμενη ευτυχία που όλα πριν από αυτήν είναι μαύρα. 
Και είναι γιατί δεν επενδύουμε χρόνο σε εμάς. Στους ανθρώπους μας. Στην στιγμή.
Ζούμε περιμένοντας και όταν η ζωή μας χαιρετάει μένουμε σαστισμένοι. 
Τι πήγε λάθος;
Τι πήγε στραβά;


Η ευτυχία είναι συναίσθημα, διάθεση ή βίωμα; Είναι στόχος, πορεία ή ουτοπία; Είναι διαρκής ή εξαντλείται σε στιγμές;

Θα σας αφήσω εδώ ένα απόσπασμα από το αγαπημένο μου βιβλίο του Paulo Coelho, Ο Αλχημιστής. 


 Κάποιος έμπορος έστειλε το γιο του να μάθει το μυστικό της ευτυχίας με το σοφότερο των ανθρώπων. Το αγόρι βάδιζε σαράντα μέρες στην έρημο, ώσπου τελικά έφτασε σ΄ένα ωραίο κάστρο, στην κορυφή ενός βουνού. Εκεί κατοικούσε ο σοφός που το αγόρι αναζητούσε.
Αντί όμως να συναντήσει έναν άγιο άνθρωπο, ο ήρωας μας μπήκε σε μια αίθουσα γεμάτη κίνηση. Έμποροι μπαινόβγαιναν, άνθρωποι συζητούσαν στις γωνίες, μια μικρή ορχήστρα έπαιζε απαλές μελωδίες και υπήρχε ένα πλούσιο τραπέζι στρωμένο με τα πιο νόστιμα φαγητά εκείνης της περιοχής του κόσμου. Ο σοφός συζητούσε με όλους και το αγόρι έπρεπε να περιμένει δύο ώρες ώσπου να φτάσει η σειρά του να τον δεχτεί.
Ο σοφός άκουσε προσεχτικά το λόγο της επίσκεψης του αγοριού, του απάντησε όμως ότι εκείνη τη στιγμή δεν είχε καιρό να του εξηγήσει το μυστικό της ευτυχίας. Πρότεινε στο αγόρι να κάνει μια βόλτα μέσα στο παλάτι και να ξαναγυρίσει σε δύο ώρες.
“Στο μεταξύ, θέλω να σου ζητήσω μια χάρη “, είπε ο σοφός τελειώνοντας κι έδωσε στο αγόρι ένα μικρό κουτάλι στο οποίο έριξε δυο σταγόνες λάδι. “Καθώς θα περπατάς, κράτα αυτό το κουτάλι, προσέχοντας να μη χυθεί το λάδι.
Το αγόρι άρχισε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει τις σκάλες του παλατιού, μην αφήνοντας το κουτάλι απ΄τα μάτια του. Δύο ώρες αργότερα, παρουσιάστηκε στο σοφό.
“Λοιπόν, ρώτησε ο σοφός, “κοίταξες καθόλου τα περσικά χαλιά που έχω στην τραπεζαρία μου; Είδες τον κήπο που ο αρχικηπουρός έκανε δέκα ολόκληρα χρόνια να τον φτιάξει; Πρόσεξες τις θαυμάσιες παργαμηνές της βιβλιοθήκης μου;
Το αγόρι ντράπηκε και παραδέχτηκε ότι δεν είχε δει τίποτε απ΄όλα αυτά. Η μόνη του φροντίδα ήταν να μη χυθούν οι σταγόνες του λαδιού που ο σοφός του είχε εμπιστευτεί.
“Πήγαινε πίσω, λοιπόν, για να γνωρίσεις τα θαύματα του κόσμου μου” είπε ο σοφός. “Δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι έναν άνθρωπο, αν δε γνωρίζεις το σπίτι του.”
Το αγόρι, πιο ήρεμο τώρα πια, έπιασε το κουτάλι και ξεκίνησε πάλι για το γύρο του παλατιού, προσέχοντας αυτή τη φορά όλα τα έργα τέχνης που κρέμονταν απ΄το ταβάνι και τους τοίχους. Θαύμασε τους κήπους, τα τριγύρω βουνά, τα ευαίσθητα λουλούδια, πρόσεξε με τι γούστο κάθε έργο τέχνης ήταν τοποθετημένο στη σωστή θέση. Γυρίζοντας στον σοφό του διηγήθηκε λεπτομερειακά όσα είχε δει.
“Πού είναι όμως οι σταγόνες λαδιού που σου είχα εμπιστευτεί;’
Κοιτάζοντας το κουτάλι, το αγόρι κατάλαβε ότι είχαν χυθεί.
“Να, λοιπόν, η συμβουλή που έχω να σου δώσω” είπε ο σοφότερος των σοφών. “Το μυστικό της ευτυχίας βρίσκεται στο να κοιτάζεις τα θαύματα του κόσμου, χωρίς να ξεχάσεις ποτέ τις δύο σταγόνες λαδιού στο κουτάλι.”
Τώρα ίσως να βρίσκεστε πιο κοντά στην ευτυχία! 

You Might Also Like

0 σχόλια

Like us on Facebook

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *